Το δαχτυλίδι του Μίνωα!

Μπροστά σε μία από τις πιο συγκλονιστικές αποκαλύψεις, που αφορούν στον Μινωικό πολιτισμό και την ιστορία της Κρήτης, βρέθηκαν το 2004 οι επιστήμονες και οι αρχαιολόγοι του εθνικού μουσείου, στην Αθήνα.

Εκεί παραδόθηκε το περίφημο «δαχτυλίδι του Μίνωα», που εδώ και 70 χρόνια ήταν χαμένο στην αχλή του μύθου και το οποίο εξετάστηκε από τους πλέον ειδικούς που κατέληξαν ότι είναι 100% αυθεντικό! Η είδηση της παράδοσης του δαχτυλιδιού, κρατήθηκε μυστική το τελευταίο διάστημα αφού οι αρχαιολόγοι δεν γνώριζαν εάν είναι γνήσιο ή κίβδηλο.
Όταν δε πριν από περίπου 15 ημέρες η επιτροπή που συστάθηκε από το υπουργείο Πολιτισμού κατέληξε στο ότι είναι αυθεντικό αποφασίστηκε να μην διαρρεύσει τίποτε και η παρουσίαση του δαχτυλιδιού να γίνει με εντυπωσιακό τρόπο από τον ίδιο τον υπουργό.
Πρόκειται σύμφωνα με τους αρχαιολόγους για το μεγαλύτερο και το πιο σπάνιο σφραγιδικό δαχτυλίδι στον κόσμο το οποίο με περιπετειώδη τρόπο έφτασε στα χέρια των αρχαιολόγων. H αξία του είναι ανεκτίμητη, αλλά όποιος θα ήθελε να πουλήσει στην αγορά ένα τέτοιο εύρημα ίσως έπαιρνε αρκετά χρήματα!
Ήταν δε τόσο εντυπωσιακό που η πρώτη εντύπωση όλων ήταν ότι ήταν κίβδηλο! Ακόμη και ο ανασκαφέας της Kνωσού Άρθουρ Έβανς στον οποίο το είχαν πρωτοδώσει πριν 70 και πλέον χρόνια είχε αμφισβητήσει την αξία του. Για δεκαετίες το δαχτυλίδι εθεωρείτο χαμένο και 2-3 γενιές αρχαιολόγων είχαν περάσει χωρίς να ξέρουν εάν πραγματικά υπήρξε!
«Eίναι τόσο πρωτόγνωρα εντυπωσιακό που έχοντας δει όλα τα υπόλοιπα παρόμοια που υπάρχουν ανά τον κόσμο μόλις το είδα είπα ότι αποκλείεται να είναι πραγματικό, είναι κίβδηλο. Αφού όμως το μελετήσαμε στην κάθε λεπτομέρειά του διαπιστώσαμε ότι είναι απόλυτα γνήσιο. Άλλωστε κανένας κιβδηλοποιός δεν θα μπορούσε να κατασκευάσει τέτοιο αριστούργημα» είπε ειδικός που το εξέτασε.
Για το τόσο σοβαρό αυτό θέμα υπήρξε εντολή για σύσταση επιτροπής από αρχαιολόγους και ειδικούς ώστε να διαπιστωθεί εάν είναι γνήσιο. Tο διάστημα των τελευταίων μηνών είδαν το δαχτυλίδι οι αρχαιολόγοι από την πλευρά της χάραξης και της θεματολογίας, αλλά και ειδικοί συντηρητές που έλεγξαν την τεχνική κατασκευής του. Kλήθηκε ακόμη και ο Γερμανός Ίνγκο Πίνι ο οποίος γνωρίζει όσο κανένας άλλος τα σφραγιδικά.
Oι πάντες κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι είναι γνήσιο-πλην κάποιων στελεχών του Eθνικού Mουσείου που είχαν επιφυλάξεις, αλλά ούτως ή άλλως παραδέχονται πως έχουν εμπειρία μόνο στα μυκηναϊκά.
Tο πόρισμα είναι ήδη έτοιμο και θα σταλεί και στο Kεντρικό Aρχαιολογικό Συμβούλιο το οποίο και θα αποφασίσει για την αμοιβή στον άνθρωπο που το παρέδωσε.
Tο δαχτυλίδι θα παρουσιαστεί από τον υπουργό Πολιτισμού σε επίσημη τελετή. Είναι βέβαια εκ των ουκ άνευ να επιστρέψει το «δαχτυλίδι του Mίνωα» στο φυσικό του χώρο, που δεν είναι άλλος από το Mουσείο του Hρακλείου.

ΠΩΣ ΒΡΕΘΗΚΕ
Tο περίφημο δαχτυλίδι, βρήκε το 1928 ένα μικρό αγόρι κοντά στον τάφο ιερού στην Kνωσό και ο πατέρας του, ένας φτωχός χωρικός από τη περιοχή, το έδωσε στον δραστήριο και πολυπράγμονα ιερέα του χωριού Πολάκη ο οποίος πήγε στον Έβανς για να το πουλήσει. Σύμφωνα με αρχαιολόγους, ο Έβανς, δεν θέλησε να το αγοράσει καθώς ο ιερέας ζητούσε πολλά χρήματα, έφτιαξε όμως με τη βοήθεια του Γκιγερόν δύο αντίγραφα από χρυσό και ήλεκτρο που βρίσκονται στο μουσείο της Oξφόρδης.
O παπά-Πολάκης, πήγε μερικά χρόνια μετά, το 1933 ή 1934 στο Mουσείο Hρακλείου, όπου υπηρετούσαν οι διαπρεπείς αρχαιολόγοι Nικόλαος Πλάτωνος και Σπύρος Mαρινάτος. O πρώτος το θεώρησε γνήσιο και πρότεινε να το κρατήσουν ενώ ο Mαρινάτος το απέρριψε ως κίβδηλο.
Λόγω της διαφωνίας, το δαχτυλίδι επιστράφηκε στον ιερέα, όμως ο Πλάτωνος, κράτησε ένα αντίγραφο σε πλαστελίνη, το οποίο βρέθηκε στο προσωπικό του αρχείο. Kατά μία πληροφορία, το αντίγραφο αυτό, βρίσκεται στην κατοχή του γιού του, Λευτέρη Πλάτωνος.
Αρκετά χρόνια αργότερα, όταν ο N. Πλάτωνος ενδιαφέρθηκε ξανά για το δαχτυλίδι, ο ιερέας, είπε ότι το είχε δώσει στη σύζυγο του για να το φυλάξει και εκείνη το έχασε!
Από τότε, κανείς δεν ξαναείδε το διασημότερο δαχτυλίδι του κόσμου, κανείς δεν έμαθε ποτέ πού βρισκόταν ενώ πολλοί αρχαιολόγοι έγραψαν μελέτες για αυτό, με βάση τα αντίγραφα που είχαν διασωθεί. Σε άρθρα που έχουν γραφεί και σε παρουσιάσεις που έχουν γίνει κατά καιρούς, οι ερευνητές του μινωικού πολιτισμού, εκφράζουν τη βεβαιότητα ότι επρόκειτο για βασιλικό δαχτυλίδι λόγω του μεγέθους, του πλούτου των παραστάσεων και του γεγονότος ότι βρέθηκε κοντά σε βασιλικό τάφο.
Πρόκειται για ένα εντυπωσιακό χρυσό κόσμημα με σφραγίδα, που φέρει παραστάσεις δεντρολατρείας. H θεά, κατεβαίνει από τον ουρανό, είναι καθιστή στη γη και κωπηλατεί σε ένα μικρό καράβι, συνθέτοντας μια συμβολική παράσταση με τον ουρανό, τη γη και τη θάλασσα. Το δαχτυλίδι περιγράφει με λεπτομέρειες ο Έβανς στο βιβλίο του «Palace of Minos» αλλά και ο N. Πλάτων σε εργασία για τη Mινωική Θαλασσοκρατορία.
Tελικά το δαχτυλίδι του Mίνωα δεν είχε χαθεί και παραδόθηκε στο Mουσείο από κάποιον κληρονόμο του παπα-Πολάκη, που διαμένει στην Aθήνα.

ΠΗΓΗ

Διαβάστε περισσότερα »

Ο Α’ Παγκόσμιος Πόλεμος μέσα από την κάμερα ενός γερμανού στρατιώτη

Εκατοντάδες σπάνιες εικόνες από τις εμπειρίες ενός Γερμανού στρατιώτη στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο δόθηκαν στη δημοσιότητα για πρώτη φορά.

Μια γρήγορη ματιά στη ζωή στα χαρακώματα αποκαλύπτει το ταξίδι του Walter Koessler από τα αρχικά χαμόγελα μέχρι τη σκληρή πραγματικότητα του πολέμου.
Η ξεχωριστή συλλογή ξεκινά με τον Walter να χαμογελάει μαζί με τους φίλους πριν πάει στον πόλεμο και τελειώνει με πτώματα στα χαρακώματα.
Ο Walter τράβηξε περίπου 1000 φωτογραφίες κατά τη διάρκεια της θητείας του στο Πυροβολικό και όσο ασχολούταν με την αεροφωτογραφία.
Οι εικόνες είδαν το φως της δημοσιότητας στο βιβλίο του εγγονού του Walter, Dean Putney, ο οποίος τις ανακάλυψε το 2011.

Διαβάστε περισσότερα »

ΔΕΙΤΕ: Τα 10 μεγαλύτερα εγκλήματα του 20ου αιώνα

Ο εικοστός αιώνας έχει να παρουσιάσει χιλιάδες ιστορίες απάτης, φόνων και εγκλημάτων...

Αυτά είναι τα δέκα μεγαλύτερα εγκλήματα που συγκλόνισαν την κοινή γνώμη.

1. Η κλοπή της Μόνα Λίζα, 1911



Ο διάσημος πίνακας υπήρξε περιουσιακό στοιχείο των Γάλλων μοναρχών, ο Λουδοβίκος ο 14ος την μετέφερε στις Βερσαλλίες ενώ ο Ναπολέων την τοποθέτησε στην κρεβατοκάμαρά του. Δημιούργημα του Ντα Βίντσι στη Φλωρεντία, η Μόνα Λίζα είχε για μόνιμο σπίτι τη Γαλλία. Στις 20 Αυγούστου 1911 οι φύλακες διαπίστωσαν ότι ο πίνακας έλειπε από τη θέση του. Ολόκληρη η Γαλλία συνταράχτηκε από την κλοπή, τα σύνορα έκλεισαν, οι υπεύθυνοι του μουσείου απολύθηκαν και μία ολόκληρη λίστα δημιουργήθηκε με πιθανούς ενόχους. Με το πέρασμα του χρόνου αυξήθηκαν οι ανησυχίες και τα σενάρια περί καταστροφής του πίνακα.

Τότε οι υπεύθυνοι του Λούβρου έλαβαν μία επιστολή από την Γκαλερί Ουφίζι της Φλωρεντίας σχετικά με τη σύλληψη του Βιντσέντζο Περούτζια, ο οποίος είχε επικοινωνήσει με γκαλερί έργων τέχνης προκειμένου να πουλήσει τον πίνακα και να τον επιστρέψει στην Ιταλία. Στις 14 Ιουνίου 1914 ο πίνακας επιστρέφεται στο Λούβρο, ενώ ο Περούτζια καταδικάστηκε σε φυλάκιση λίγων μηνών, με το ελαφρυντικό του πατριωτισμού.
2. Η Μαύρη Ντάλια, 1947



Ο φόνος της Ελίζαμπεθ Σορτ παραμένει ανεξιχνίαστος εδώ και εξήντα χρόνια. Στις 15 Ιανουαρίου 1947, εντοπίστηκε το κακοποιημένο και διαμελισμένο στη μέση σώμα μιας γυναίκας, κοντά στο Χόλιγουντ. Το πτώμα ανήκε στην Ελίζαμπεθ Σορτ, μία 22χρονη που είχε μεταβεί στην Καλιφόρνια αναζητώντας την τύχη της ως ηθοποιός και η οποία προς το παρόν εργαζόταν ως σερβιτόρα. Οι δημοσιογράφοι της έδωσαν το όνομα «Μαύρη Ντάλια», πιθανόν εμπνευσμένοι από την «Μπλε Ντάλια», μία ταινία όπου ένας πιλότος μαχητικού κατηγορείται για το θάνατο της άπιστης γυναίκας του.

Η λίστα των υπόπτων ήταν αμέτρητη, όπως και η λίστα κινήτρων του κάθε υπόπτου, ενώ η διάσταση που έλαβε το θέμα ήταν η αιτία μύθων γύρω από τις ηθικές και σεξουαλικές τάσεις του δολοφόνου. Η ιστορία αποτέλεσε έμπνευση ή το θέμα πολλών βιβλίων και ταινιών τα επόμενα χρόνια


3. Η υπόθεση Μάνσον, 1969



Στις 9 και 10 Αυγούστου 1969, δύο δολοφονίες πραγματοποιήθηκαν στο Λος Άντζελες. Στην πρώτη περίπτωση, μία ομάδα τεσσάρων δολοφόνησαν βίαια την οκτώ μηνών έγκυο ηθοποιό Σάρον Τέιτ, παντρεμένη με τον σκηνοθέτη Ρομάν Πολάνσκι μαζί με τέσσερις φίλους της και τον γιο του κηπουρού του σπιτιού. Η Τέιτ ικέτεψε για τη ζωή του αγέννητου παιδιού της, χωρίς όμως αποτέλεσμα. Με το αίμα της οι δολοφόνοι έγραψαν τη λέξη «γουρούνι» στην μπροστινή πόρτα του σπιτιού.

Την επόμενη ημέρα, ο διευθυντής σούπερ μάρκετ Λένο ΛεΜπιάνκα και η γυναίκα του δολοφονήθηκαν με παρόμοιο τρόπο, ενώ στην κοιλιά του άντρα είχε χαραχτεί με πιρούνι η λέξη «πόλεμος» Χρειάστηκαν πέντε μήνες για να καταλήξουν οι έρευνες στον Τσαρλς Μάνσον και την αποκαλούμενη «οικογένεια». Η ομάδα απαρτιζόταν από γυναίκες-δολοφόνους τις οποίες ο Μάνσον κατεηύθυνε μέσω πλύσης εγκεφάλου και έστελνε να σκοτώνουν όποιους εκείνος θεωρούσε εχθρούς του. Η δίκη του έληξε το 1971 και καταδικάστηκε εις θάνατον, ποινή που μετατράπηκε σε ισόβια εξαιτίας της αντισυνταγματικότητας της ποινής σύμφωνα με το Ανώτατο Δικαστήριο των ΗΠΑ.


4. Αντρέι Τσικατίλο, 1978



Έχοντας μεγαλώσει με την ιστορία του απαχθέντα αδελφού του ο οποίος πέθανε και έγινε τροφή των πεινασμένων Ουκρανών τη δεκαετία του ’30, ο Αντρέι Τσικατίλο φαινομενικά συνέχισε τη ζωή του, τελείωσε το σχολείο, σπούδασε και παντρεύτηκε. Ο σοβαρά διαταραγμένος εσωτερικός του κόσμος έβρισκε διέξοδο στα θύματα του αποφεύγοντας τη σύλληψη σχεδόν για δεκαπέντε χρόνια, παρά το γεγονός ότι την πρώτη φορά που συνελήφθη δεν καταδικάστηκε λόγω έλλειψης στοιχείων.

Ο Τσικατίλο διάλεγε αγόρια και κορίτσια εφήβους που σκότωνε με φρικτούς τρόπους ενώ καννιβάλιζε τα πτώματα. Το σκεπτικό του ήταν η απαλλαγή της κοινωνίας από τους «ανεπιθύμητους», για το λόγο αυτό επέλεγε πόρνες και παιδιά των δρόμων. Μέχρι την τελική του σύλληψη ο αριθμός των θυμάτων είχε ξεπεράσει τα πενήντα. Για τη μεταφορά του στα δικαστήρια χρησιμοποιήθηκε μεταλλικό κλουβί, ενώ κατά τη διάρκεια της δίκης δάγκωνε τα κάγκελα και εξαπέλυε ύβρεις κατά πάντων. Καταδικάστηκε σε θάνατο και εκτελέστηκε το 1994.


5. Τζον Γουέιν Γκέισι, 1978



Στην περίπτωση του Τζον Γουέν Γκέισι τα κίνητρα και τα σημάδια υπήρχαν από πριν: Σύλληψη για ασέλγεια σε ανήλικο αλλά και μια παράξενη μυρωδιά γύρω από το σπίτι του που μάλιστα συχνά συζητούσαν οι γείτονες. Κατά τα άλλα όμως, ο Γκέιζι ήταν, κατά τους συμπολίτες του, εξέχων άνθρωπος, βοηθούσε τους γείτονες και διασκέδαζε τα παιδιά της γειτονιάς του. Όταν η αστυνομία άρχισε τις ανακρίσεις τον Δεκέμβριο το 1978 σχετικά με εξαφανίσεις στην περιοχή, ο Γκέισι τελικά ομολόγησε. Οι αρχικές έρευνες στο σπίτι του αποκάλυψαν ένα χώρο 15 τετραγωνικών κάτω από την αποθήκη του σπιτιού όπου βρέθηκαν τα απομεινάρια 28 νεαρών ανδρών και αγοριών. Ο Γκέισι αργότερα δήλωσε ότι τέσσερις ακόμη είχαν πεταχτεί στο ποτάμι.

Μέχρι το τέλος του έτους, η αστυνομία είχε σχεδόν κατεδαφίσει το σπίτι, ενώ η δίκη διήρκεσε λιγότερο από μια ώρα. Ο Γκέισι καταδικάστηκε σε θάνατο με ένεση, εφαρμόζοντας προσεκτικά τις νέες οδηγίες για τον μη «βίαιο και ασυνήθιστο» τρόπο εκτέλεσης. Η ποινή εκτελέστηκε το 1994, ωστόσο τα 18 οδυνηρά λεπτά που χρειάστηκαν για να ενεργήσει το θανατηφόρο διάλυμα προκάλεσαν συζητήσεις για την καταλληλότητα της μεθόδου.


6. Τεντ Μπάντι, 1978



Ο Τεντ Μπάντι χαρακτηρίστηκε ως ένας από τους πιο γοητευτικούς εγκληματίες των ΗΠΑ. Τουλάχιστον μέχρι τη στιγμή που στραγγάλιζε, διαμέλιζε και κρεμούσε τα κεφάλια των πτωμάτων στο σαλόνι του. Με μερικά από αυτά κοιμόταν στο ίδιο κρεβάτι ωσότου η οσμή της αποσύνθεσης γίνει αφόρητη.

Όταν ήταν φοιτητής της νομικής, ο Μπάντι είχε συλληφθεί για απαγωγή το 1975, αλλά απέδρασε το 1977. Το δίμηνο Ιανουαρίου-Φεβρουαρίου 1978 ήταν η κύρια περίοδος δράσης του, ενώ. ανάμεσα στα θύματα του ήταν ένα δωδεκάχρονο κορίτσι. Στη δίκη υπερασπίστηκε τον εαυτό του χωρίς δικηγόρο, παίρνοντας δύναμη από τα γράμματα των γυναικών που έφταναν κατά χιλιάδες στη φυλακή. Μάλιστα παντρεύτηκε μία συγκρατούμενή του με την οποία απέκτησε και παιδί.

Μέχρι το 1989, όταν και εκτελέστηκε σε ηλικία 43 ετών στην ηλεκτρική καρέκλα, είχε ομολογήσει τριάντα φόνους.


7. Τζέφρι Ντάμερ, 1991



Το επώνυμο του έχει γίνει συνώνυμο με το «τέρας». Αποπλάνησε νεαρούς άντρες και αγόρια σε τουλάχιστον 17 περιπτώσεις. Μία εξ αυτών, το 14χρονο θύμα κατάφερε να αποδράσει και να μίλησει σε αστυνομικούς. Όμως, ο Ντάμερ κατάφερε να τους πείσει ότι επρόκειτο για ερωτικό καβγαδάκι, αφού η κατάσταση επήρειας ναρκωτικών ουσιών που βρισκόταν ο 14χρονος ενίσχυσε τους ισχυρισμούς του Ντάμερ. Όπως άλλοι δώδεκα πριν από αυτόν και ακόμη τέσσερις μετά, ο νεαρός είχε την ίδια τύχη, δολοφονήθηκε και διαμελίστηκε από τον Ντάμερ ο οποίος φύλαξε το κρανίο του για ενθύμιο. Τα υπόλοιπα μέλη του νεαρού όπως και των άλλων θυμάτων τα κρατούσε στο ψυγείο, ενώ φήμες αναφέρουν ότι ασκούσε κανιβαλισμό.

Μετά τη σύλληψη του τον Ιούλιο του 1991, ο Ντάμερ καταδικάστηκε σε κάθειρξη χιλίων ετών και δολοφονήθηκε από συγκρατούμενο του τον Νοέμβριο του 1994.


8. Η κατάρρευση της Τράπεζας Μπάρινγκς, 1995



Η Μπάρινγκς ήταν η παλαιότερη τράπεζα και ένας από τους πιο αξιόπιστους χρηματοπιστωτικούς οίκους της Βρετανίας, με τη βασίλισσα της Αγγλίας να συγκαταλέγεται στο πελατολόγιο της. Ωστόσο, προκειμένου να επιβιώσει τον ανταγωνισμό του 20ου αιώνα, προχώρησε στην πρόσληψη διάφορων νεαρών και φιλόδοξων ειδικών των επενδύσεων, ένας εκ των οποίων ο Νικ Λίσον. Ξεκινώντας από χαμηλή θέση, οι γνώσεις του τον βοήθησαν να βρεθεί σύντομα στη Σιγκαπούρη όπου προέβλεπε τις μεταβολές στις παγκόσμιες αγορές. Κάποια στιγμή μάλιστα, οι προβλέψεις του αντιστοιχούσαν στο 10% των κερδών της τράπεζας.

Μέσω ενός μυστικού δικού του λογαριασμού, στοιχημάτισε κάποια στιγμή σε άνοδο του δείκτη Nikkei της Ιαπωνίας, ο οποίος όμως τη συγκεκριμένη μέρα υπέστη μεγάλες απώλειες εξαιτίας σεισμού στο Κόμπε. Οι απώλειες του Λίσον ήταν τόσο μεγάλες που συμπαρέσυραν την Μπάρινγκς σε πτώχευση και την αγορά της από την ING για μία βρετανική λίρα. Ο Λίσον εξέτεισε ποινή φυλάκισης έξι ετών για απάτη, ενώ σήμερα είναι μάνατζερ ποδοσφαιρικής ομάδας στη Σκωτία.


9. Μαίρη Λετουρνώ, 1998



Η Αμερικανίδα δασκάλα προκάλεσε ρίγη στους γονείς όλης της χώρας όταν σύναψε σχέσεις με τον δωδεκάχρονο μαθητή της μετά από το φλερτ που διήρκεσε ένα χρόνο. Η Λετουρνώ, μητέρα τεσσάρων, έμεινε έγκυος από τον μαθητή της προτού φυλακιστεί με τις κατηγορίες βιασμού και αποπλάνησης ανηλίκου. Αφέθηκε ελεύθερη με αναστολή, την οποία παραβίασε συνάπτοντας ξανά σχέσεις μαζί του και μένοντας έγκυος για δεύτερη φορά.

Η ιστορία παρουσιάστηκε από τα μέσα ενημέρωσης με πολλές δόσεις τρέλας αλλά και ρομαντισμού εξαιτίας της άρνησης της να αποκηρύξει την αγάπη της με κόστος της ελευθερίας της. Μετά τη γέννηση του δεύτερου παιδιού της από τον νεαρό πρώην μαθητή της, και έκτο συνολικά, ξεκίνησε να εκτίει την επταετή ποινή φυλάκισής της. Το 2004 αφέθηκε και πάλι ελεύθερη, οπότε και παντρεύτηκε τον νεαρό εραστή της ο οποίος στο μεταξύ ήταν 21 ετών.


10. Η σφαγή στο Κόλουμπάιν, 1999


Τα βίαια επεισόδια ήταν πρόβλημα στα σχολεία των ΗΠΑ αρκετό καιρό πριν την 20η Απριλίου του 1999. Ο Ντίλαν Κλέμπολντ και ο Έρικ Χάρις ήξεραν ότι θα έπρεπε να κάνουν κάτι ιδιαίτερο για να κάνουν το δικό τους έγκλημα να ξεχωρίσει. Για το λόγο αυτό μαγνητοσκόπησαν τη μετατροπή του Λυκείου στο Κόλουμπάιν σε σφαγείο: Σκότωσαν 12 συμμαθητές τους και έναν καθηγητή, τραυμάτισαν 24 άλλους και τελικά αυτοκτόνησαν την ώρα που το περιστατικό προβαλλόταν ζωντανά από τα τηλεοπτικά κανάλια.

Αυτό το ξέσπασμα βίας σε ένα σχολείο της μέσης-ανώτερης τάξης των ΗΠΑ προκάλεσε έντονους προβληματισμούς. Γονείς και ειδικοί συζητούσαν για την κυριαρχία της βίαιης μουσικής στις προτιμήσεις των εφήβων καθώς και τον αιμοσταγή χαρακτήρα των βιντεοπαιχνιδιών. Ωστόσο, αναπάντητο παραμένει για όλους τους γονείς το ερώτημα της πρόληψης ενός τέτοιου ξεσπάσματος αφού τα δύο συγκεκριμένα παιδιά δεν είχαν δώσει κανένα δείγμα βίαιης συμπεριφοράς μέχρι την ημέρα που αποφάσισαν να μπουν στο σχολείο με καραμπίνες.

Διαβάστε περισσότερα »

Σπαθόλαδο: Το γιατρικό των Αρχαίων Σπαρτιατών που κατακτά τις ΗΠΑ…

Τις ευεργετικές ιδιότητες του σπαθόλαδου, το οποίο χρησιμοποιούσαν οι αρχαίοι Σπαρτιάτες για να θεραπεύσουν τις πληγές τους μετά τις μάχες, ανακάλυψαν οι Αμερικανοί. Το συγκεκριμένο προϊόν κάνει θραύση το …
τελευταίο διάστημα στις ΗΠΑ με πολλούς να υποστηρίζουν ότι συμβάλλει στην αντιμετώπιση της κατάθλιψης.

Οι αρχαίοι Σπαρτιάτες, το χρησιμοποιούσαν προκειμένου να θεραπεύσουν τις πληγές τους μετά τις μάχες, αλλά και το έλκους του στομάχους και την κατάθλιψη.

Το φυτό αυτό διακρίνεται, όχι μόνο για το έντονο κίτρινο χρώμα του, αλλά και για τις πολλές θεραπευτικές του ιδιότητες αντισηπτικές, αντιοξειδωτικές, αντιφλεγμονώδεις, στυπτικές και επουλωτικές, ενώ βοηθά σημαντικά στην αντιμετώπιση της ισχιαλγίας, των ρευματικών πόνων και των πόνων των αρθρώσεων κι έχει άριστες επουλωτικές ιδιότητες.

Το σπαθόλαδο, αποτελείται κυρίως από το σπαθόχορτο (γνωστό και ως βαλσαμόχορτο), το οποίο ανθίζει κάθε Μάιο για έναν μήνα και έχει ιδιότητες αντικαταθλιπτικού. Ο τρόπος παρασκευής του, δεν είναι γνωστός στο ευρύ κοινό, ωστόσο στην Ελληνική επαρχεία το χρησιμοποιούσαν για διάφορα μικροπροβλήματα υγείας.

Το σπαθόχορτο από το 1997, έχει εξαπλωθεί στις ΗΠΑ όπου καταγράφει υψηλές πωλήσεις, ύστερα από σχετικό πρόγραμμα του ABC News, καθώς αποτέλεσε το εναλλακτικό «πρόζακ» για την ήπια και μέτρια κατάθλιψη, αλλά και στη Γερμανία όπου χρησιμοποιείται ως αντισπασμωδικό αλλά και για την αντιμετώπιση αϋπνιών, συνίσταται από τους γιατρούς για την καταπολέμηση της μελαγχολίας….

Διαβάστε περισσότερα »

Ντόπινγκ: Ιστορία και εξέλιξη

Το Ντόπινγκ δεν είναι ένας σύγχρονος όρος. Σύμφωνα με αρχαίες πηγές που αναφέρονται στη Νορβηγική Μυθολογία,
η χρήση ουσιών για την αύξηση της δύναμης ήταν ήδη γνωστή μεταξύ των Berserkers. Αναφέρεται ότι λάμβαναν Bufotenin, που θεωρείται ότι βελτιώνει τη φυσική απόδοση και δύναμη. Το Bufotenin προέρχεται από το δέρμα ενός είδους βατράχων καθώς και από τα μανιτάρια Amanita.
Η Λέξη «Ντόπινγκ»
Η φυλή των Κάφρων στην Αφρική ονόμασε ένα πρωτόγονο αλκοολούχο ποτό το οποίο χρησιμοποιούνταν σε θρησκευτικές τελετές ως διεγερτικό με τη λέξη «ντοπ». Άλλες αναφορές περιγράφουν τους πολεμιστές Ζουλού να χρησιμοποιούν «ντοπ», ένα αλκοολούχο ποτό παρασκευασμένο από φλούδες σταφυλιών και αφέψημα κόλα.
Στη Δυτική Αφρική, η χρήση Cola accuminata και Cola nitida ήταν επίσης γνωστή κατά τη διάρκεια του αγώνα στο βάδην ή το τρέξιμο. Ακολούθως, οι Ολλανδοί άποικοι Boers χρησιμοποίησαν τον όρο «ντοπ» για να περιγράψουν οποιοδήποτε διεγερτικό αφέψημα και ακολούθως, ο όρος διαδόθηκε παγκοσμίως. Τελικά, ο όρος υιοθετήθηκε για ένα ευρύτερο φάσμα ουσιών και στον αθλητισμό, χρησιμοποιώντας αυτές τις ουσίες περιγράφτηκε περαιτέρω ως «ντόπινγκ», όπου εμφανίζεται για πρώτη φορά σε Αγγλικό λεξικό το 1889.
Αρχαία Ιστορία
Στην Αρχαία Ελλάδα, ειδικοί περιγράφεται να προσφέρουν στους αθλητές διατροφικά συστατικά προκειμένου να βελτιώσουν τη φυσική τους απόδοση. Αυτό θεωρούνταν απολύτως απαραίτητο και οι τότε προμηθευτές μπορούν να συγκριθούν με τους σημερινούς εξειδικευμένους αθλητίατρους. Επιπλέον, αναφέρεται πως οι αθλητές προσπαθούσαν να αυξήσουν τη φυσική τους δύναμη καταναλώνοντας διαφόρων ειδών κρέας ή ζωμό αίματος πριν από τους αγώνες.
Κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων τον Τρίτο Αιώνα Π.Χ. οι αθλητές προσπαθούσαν να αυξήσουν την απόδοσή τους χρησιμοποιώντας μανιτάρια. Ο Φιλόστρατος αναφέρει ότι οι ιατροί ήταν σημαντικά χρήσιμοι στην προετοιμασία των αθλητών για τους αγώνες και οι μάγειρες ετοίμαζαν ψωμί με αναλγητικές ιδιότητες. Τον 1ο αιώνα Μ. Χ., αναφέρεται επίσης ότι οι Έλληνες δρομείς έπιναν ένα αφέψημα βοτάνων για να αυξήσουν τη δύναμή τους και να είναι ικανοί να αποδώσουν σε αθλήματα μεγάλης διάρκειας. Περισσότερες αναφορές σχετικά με αυτήν την περίοδο είναι δύσκολο να βρεθούν καθώς «η γνώση για το ντόπινγκ» ήταν καλά κρυμμένη από τους ιερείς.
Η χρήση ουσιών στη Ρωμαϊκή ιστορία έχει, επίσης, καταγραφεί. Οι αρματοδρομείς έτρεφαν τα άλογά τους με διάφορα μείγματα προκειμένου να τα κάνουν να τρέχουν γρηγορότερα. Περιγράφεται, επίσης, ότι οι μονομάχοι χρησιμοποιούσαν παράγοντες ντόπινγκ για την αύξηση της δύναμης.
Το Ντόπινγκ στα σύγχρονα Αθλήματα
Το Ντόπινγκ στο σύγχρονο αθλητισμό αξιόπιστα καταγράφηκε από το δεύτερο μισό του 19ου Αιώνα.

1865 Η πρώτη καταγεγραμμένη περίπτωση εμφανίστηκε στην κολύμβηση κατά τον αγώνα στο κανάλι του Άμστερνταμ. Συγκεκριμένα, περιγράφηκε η πρόσληψη μιας ανώνυμης ουσίας που βελτιώνει την απόδοση.
1867 Στους δημοφιλείς αγώνες ποδηλασίας 6-ημερών, οι Γάλλοι αθλητές προτιμούσαν μείγματα με βάση την καφεΐνη, οι Βέλγοι χρησιμοποιούσαν ζάχαρη αναμειγμένη με αιθέρα, ενώ άλλοι χρησιμοποιούσαν αλκοολούχα αφεψήματα ή νιτρογλυκερίνη.
1896 Τη χρονιά αυτή αναφέρεται ο πρώτος θάνατος που προκλήθηκε από το ντόπινγκ. Ο Άγγλος ποδηλάτης A. Lintonπέθανε λόγω λήψης εφεδρίνης στον αγώνα Παρίσι-Μπορντό.
1904 Στο μαραθώνιο του St. Louis, ο Tom Hicks που μόλις είχε κερδίσει τον αγώνα, κατέρρευσε και οι ιατροί διαπίστωσαν πρόσληψη στρυχνίνης και κονιάκ πριν από τον αγώνα.
1910 Ο James Jeffrie ισχυρίστηκε, αφού ηττήθηκε από τον Jack Johnson, ότι το τσάι του μολύνθηκε/ντοπαρίστηκε προκειμένου να τον νικήσει. Αυτή είναι η πρώτη αναφορά περίπτωσης στην οποία κατηγορούνται ντοπαρισμένοι αθλητές. Πολλές παρόμοιες περιπτώσεις για ντόπινγκ έχουν αναφερθεί στην Πυγμαχία κατά τη διάρκεια του πρώτου μισού του 20ου Αιώνα.
1920 Οι αμφεταμίνες, μια σχετικά γνωστή ουσία κατά τη διάρκεια του 20ου αιώνα όχι μόνο στον αθλητισμό, παρασκευάστηκαν για πρώτη φορά το 1920.
1952 Κατά τη διάρκεια των παγοδρομιών στο Όσλο, αίσθηση προκάλεσε όταν αμπούλες και σύριγγες βρέθηκαν στα αποδυτήρια των αθλητών.
1960 Η δραματική αύξηση χρήσης ουσιών ντόπινγκ ξεκίνησε τη δεκαετία του 1960. Η κοινωνία εκείνες τις μέρες πίστευε ότι υπήρχαν φάρμακα ικανά να οδηγήσουν σε οποιαδήποτε επιτυχία. Κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων της Ρώμης το 1960, ο Δανός ποδηλάτης K. Jensen πέθανε λόγω χρήσης αμφεταμινών.
1967 Ο 30 ετών Βρετανός ποδηλάτης Tom Simpson και ο δρομέας Dick Howard πέθαναν λόγω χρήσης αμφεταμινών και ηρωίνης, αντίστοιχα. Το 1968, ένα χρόνο αργότερα, ο Γερμανός πυγμάχος Jupp Elze πέθανε από χρήση ενός μίγματος αμφεταμινών.
1976 Στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Μόντρεαλ, ο Πολωνός αθλητής Z. Kaczmarek και ο Βούλγαρος αθλητής V Khristov (αθλητές άρσης βαρών), αναγκάστηκαν να επιστρέψουν τα χρυσά τους μετάλλια όταν βρέθηκαν θετικοί σε Ντόπινγκ.
1988 Πολλοί άλλοι νικητές είχαν την ίδια μοίρα με τον Ben Johnson στους Ολυμπιακούς της Σεούλ που είναι και το πιο γνωστό παράδειγμα. Βρέθηκε θετικός για ένα απαγορευμένο αναβολικό στεροειδές (Στανοζολόλη), του αφαιρέθηκε το χρυσό του μετάλλιο στα 100 μέτρα ταχύτητας και αποκλείστηκε για δύο έτη. Αργότερα, αποδείχθηκε ότι όλοι ή σχεδόν όλοι από τους φιναλίστ σε εκείνη την κούρσα είχαν πάρει απαγορευμένες ουσίες

Το ντόπινγκ δυστυχώς έχει εξελιχθεί σε αναπόσπαστο κομμάτι του αθλητισμού, «χακάροντας» τις επιδόσεις των μεγαλύτερων αθλητών και οδηγώντας τους να φτάσουν υπεράνθρωπα όρια δύναμης και αντοχής. Πώς ξεκίνησε όμως το ντόπινγκ και γιατί είναι τόσο δύσκολο να εντοπιστούν τα φάρμακα στους ελέγχους;
Το πρώτο καταγεγραμμένο περιστατικό ντόπινγκ, που υπήρξε αφορμή για να ξεκινήσει η εποχή των αντιντόπινγκ τεστ, ήταν το 1960, όταν ο 23χρονος Δανός ποδηλάτης Κναντ Ενεμακ Τζένσεν έπεσε από το ποδήλατό του και πέθανε κατά τη διάρκεια ενός αγώνα. Η νεκροψία έδειξε ότι είχε λάβει υψηλές δόσεις αμφεταμινών που του έδωσαν μικρότερη ανάγκη για ξεκούραση και περισσότερο χρόνο για προπόνηση.

Από το1960 μέχρι σήμερα οι αθλητές έχουν υιοθετήσει όλο και πιο δημιουργικούς τρόπους χρήσης ντόπινγκ για να αποκτήσουν το πολυπόθητο πλεονέκτημα, ενώ οι εταιρείες και οι οργανισμοί αντιντόπινγκ, βρίσκονταν πάντα ένα βήμα πίσω.
Οι εταιρείες ελέγχου ήρθαν προετοιμασμένοι για διεγερτικά όπως η εφεδρίνη και η αμφεταμίνη στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Μονάχου το 1972, αλλά από τότε οι αθλητές είχαν αρχίσει να λαμβάνουν αναβολικά στεροειδή, ουσίες που μεταβολίζουν γρήγορα, βοηθούν τα κύτταρα να αναπτύσσονται, και ενεργοποιούν τους μυς να αντέξουν μεγαλύτερη πίεση.
Στεροειδή αναβολικά

Οταν ο έλεγχος για στεροειδή έφτασε στους Ολυμπιακούς Αγώνες τέσσερα χρόνια αργότερα, οι αθλητές στρέφονταν πλέον σε φυσικές ορμόνες όπως η τεστοστερόνη, παράνομη επίπεδα των οποίων είναι δύσκολο να ανιχνευθούν μέσω του προσυμπτωματικού ελέγχου.
Τα επόμενα χρόνια όταν τα τεστ εξελίχθηκαν αρκετά ώστε να τις εντοπίζουν, οι αθλητές είχαν ήδη αρχίσει να πειραματίζονται με μεταγγίσεις αίματος και ενέσεις ερυθροποιητίνης (ΕΡΟ), μιας ορμόνης που αρχικά είχε σχεδιαστεί για τη θεραπεία της αναιμίας διεγείροντας την παραγωγή των ερυθρών αιμοσφαιρίων.
Ολοι οι αθλητές θέλουν να μπορούν να τρέξουν πιο γρήγορα, να σηκώσουν περισσότερο βάρος και να σπάσουν τα ρεκόρ και έτσι διάφορες τεχνικές ντόπινγκ εμφανίστηκαν όπως ο διάβολος στον Φάουστ, για την επίτευξη των υπεράνθρωπων στόχων τους. Ουσίες όπως το EPO αυξάνουν την ικανότητα του αίματος να μεταφέρει οξυγόνου για να βοηθήσει κάποιον να τρέξει περισσότερο, ενώ άλλες όπως τα κορτικοστεροειδή, βοηθούν το σώμα να αναρρώσει γρηγορότερα, επιτρέποντας έναν αθλητή να προπονηθεί σκληρότερα.
Οι αθλητές έχουν, κατά καιρούς βρει τρόπους να ξεγελάνε τα τεστ, με την πιο γνωστή περίπτωση αυτή του Λανς Αρμστρονγκ, επτά φορές νικητής του Tour de France. Οπως παραδέχτηκε ο ίδιος, έπαιρνε ντόπινγκ «στρατηγικά» ώστε να μην εντοπίζεται στους ελέγχους. Αντί να κάνει ένεση ΕΡΟ πριν από έναν αγώνα - όπου γνώριζε ότι οι ελεγκτές θα περίμεναν στη γραμμή του τερματισμού - ο ποδηλάτης έχει προγραμματιστεί το ντόπινγκ κατά τη διάρκεια της προπόνησης και ανάμεσα στους αγώνες, ενώ συνεργαζόταν με ειδικούς γιατρούς, οι οποίοι παρακολουθούσαν πότε ορισμένες ουσίες θα εμφανίζονταν στο σύστημά του και πόσο γρήγορα θα τις μεταβολίσει.
Το επαγγελματικό ντόπινγκ δεν είναι πάντα τόσο πολύπλοκο ωστόσο, αφού μερικές φορές οι αθλητές χρησιμοποιούν απλά ουσίες που οι δοκιμαστές δεν αναζητούν πλέον. Οπως εξηγεί ο Ντάνιελ Έιχερ, διευθυντής του Ερευνητικού Αθλητιατρικής και εργαστηριακών δοκιμών ς στη Γιούτα και πρώην ερευνητής της USADA: «Μερικοί αθλητές θα αναστήσουν ένα φάρμακο που πέρασε από μια κλινική δοκιμή στη δεκαετία του '50 ή του '60. ΟΙ ελεγκτές, είναι τόσο απασχολημένοι με τη παρακολούθηση νέων και καινοτόμων φαρμάκων, που δεν έχουν απλά το χρόνο και να επικεντρωθούν και να μετρήσουν τα παλαιότερα»
Από τα τέλη της δεκαετίας του 1990, ρυθμιστικοί οργανισμοί όπως η USADA έχουν λάβει αρκετά μέτρα με στόχο την πάταξη του ντόπινγκ αίματος και της χρήση EPO. Ένα μεγάλο βήμα έγινε το 1999, όταν δύο Ελβετοί ερευνητές είχαν την ιδέα να δημιουργήσουν αυτό που ονομάζεται «βιολογικό διαβατήριο», το οποίο είναι ένα ηλεκτρονικό αρχείο του σώματος ενός αθλητή, επιτρέποντας πολλαπλές εκτιμήσεις.
Αντί για απλό τεστ για απαγορευμένες ουσίες, διατηρεί ένα αρχείο καταγραφής των βιοδεικτών ενός αθλητή κατά την πάροδο του χρόνου. Αλλαγές στα επίπεδα των κυττάρων του αίματος ή της τεστοστερόνης μεταξύ των δοκιμών θα σήμαινε ντοπάρισμα. Δεν θα μπορούσαν όλοι οι αθλητές να καταγραφούν στο σύστημα, αλλά οι ρυθμιστικές αρχές ελπίζουν ότι αν εξελιχθεί η συγκεκριμένη τεχνολογία, θα είναι ένα ισχυρό όπλο ενάντια στο ντόπινγκ.
Τα τεστ για τους αθλητές έγιναν πιο αυστηρά γύρω στο 2004, όταν η USADA εισήγαγε off-season δοκιμές και άρχισε να κάνει αιφνιδιαστικές επισκέψεις σε αθλητές στο σπίτι ή κατά τη διάρκεια της προπόνησης, και όχι μόνο μετά από αγώνες. Παράλληλα οι οργανώσεις άρχισαν να συνεργάζονται με κατασκευαστές φαρμάκων για να μπορέσουν να προβλέψουν τις νέες ουσίες που έρχονται στην αγορά.
Ορισμένες από αυτές τις αλλαγές σημαίνουν ότι ακόμη και αθλητές χωρίς θετικό τεστ μπορεί να αποκλειστούν από τον ανταγωνισμό. Εάν ένας επαγγελματίας αθλητής δεν κάνει τεστ, ή αποφύγει το τεστ τρεις φορές, θα έρθει αντιμέτωπος με πιθανό αποκλεισμό.
Ωστόσο παραμένουν σοβαρά εμπόδια στην ανίχνευση των φαρμάκων. Η USADA έχει μόλις 43 υπαλλήλους και 55 εργολάβους δοκιμών σε όλη τη χώρα που εργάζονται με διοικητικά συμβούλια των διαφόρων αθλημάτων αλλά δεν μπορούν να κρατήσουν αρχείο για το σύνολο των αθλητών της Αμερικής. Στις φτωχότερες χώρες, η αναλογία των ρυθμιστικών αρχών για τους αθλητές είναι συχνά χαμηλότερη, αντιμετωπίζοντας λιγότερο αυστηρή εποπτεία.
Οι αθλητές που τελικά αποκλείονται όπως οΛανς Αρμστρονγκ, συχνά ισχυρίζονται ότι έπρεπε να ντοπαριστούν για να αγωνιστούν επί ίσοις όροις. «Είναι σαν να λέμε ότι πρέπει να έχουμε αέρα στα λάστιχά μας ή πρέπει να έχουμε νερό στα μπουκάλια μας» εξήγησε ο Αρμστρονγκ, προσπαθώντας να δικαιολογηθεί. «Το ντόπινγκ ήταν, κατά τη γνώμη μου, μέρος της δουλειάς»
Εν όψει των επόμενων ολυμπιακών αγώνων, στη Μόσχα αλλά και τη Βραζιλία, το ντόπινγκ δυστυχώς θα συνεχίσει να γίνεται πιο προηγμένο. Το βιολογικό διαβατήριο θα είναι σε θέση να αποθηκεύσει πιο ακριβείς μετρήσεις, και να φωτίσει πιθανές ατασθαλίες, ωστόσο, οι δοκιμές θα έχουν πάντα τα όριά τους.
Δυστυχώς, το ντόπινγκ δεν είναι μόνο ιστορία αλλά προφανώς συνεχίζεται με νέες ουσίες και τεχνικές στις μέρες μας.
www.apocalypsejohn.com/2013/08/doping-istoria-kai-ekseliksh.html 

Διαβάστε περισσότερα »

ΔΕΙΤΕ: Η ιστορία πίσω από 10 γνωστά κινηματογραφικά λογότυπα

Το καθένα από τα 10 κινηματογραφικά λογότυπα που θα δείτε στη συνέχεια έχει γράψει τη δική του ιστορία στο χώρο του σινεμά και αποτελεί πλέον σήμα-κατατεθέν για τους λάτρεις της μεγάλης οθόνης...


Από το γνωστό «λιοντάρι που βρυχάται» της Metro-Goldywn-Mayer μέχρι το μαγικό κάστρο του Disney, σπουδαίοι σχεδιαστές, μουσικοί αλλά και γραφίστες κρύβονται πίσω από τη δημιουργία των πιο γνωστών κινηματογραφικών λογοτύπων.


1. United Artists



Δημιουργήθηκε το 1919 από τη συνεργασία τριών ηθοποιών και ενός σκηνοθέτη: Τσάρλι Τσάπλιν, Μαίρη Πίκφορντ, Ντάγκλας Φέρμπανκς και DW Griffith. Για 50 χρόνια ο λογότυπος παρέμεινε ο ίδιος: το όνομα του στούντιο σε ένα μακρύ εξάγωνο κουτί. Έπειτα προχώρησε σε πολλές αλλαγές για να επιστρέψει σε αυτό που γνωρίζουν οι οπαδοί του Bond.


Εμφανίζεται στις ταινίες: Broken Blossoms (1919), Wuthering Heights (1939), High Noon (1952), Midnight Cowboy (1969) και ο Άνθρωπος της Βροχής (1988)




2. Disney



Αν και δημιουργήθηκε το 1923 η Walt Disney Animation Studios δεν χρησιμοποιούσε λογότυπο για τις ταινίες μέχρι το 1985. Μέχρι τότε χρησιμοποιούσαν απλά μια διακύμανση των λέξεων Walt Disney παρουσιάζει. Ο λογότυπος με το μαγικό κάστρο σε μπλε φόντο ενημερώθηκε και έγινε πιο περίτεχνο το 2006.


Εμφανίζεται στις ταινίες: Fantasia (1940), 20.000 λεύγες κάτω από τη θάλασσα (1954), Mary Poppins (1964), The Lion King (1994) και Enchanted (2007)




3. Metro-Goldywn-Mayer



Το 1916, ο Howard Dietz, ένας αρθρογράφος της Goldwyn Pictures, δημιούργησε τη βασική έκδοση του λογότυπου που γνωρίζουμε σήμερα: ένα υπερήφανο λιοντάρι που περιβάλλεται από ένα δαχτυλίδι και καλύπτεται από το σύνθημα του στούντιο Ars Gratia Artis (ή, «τέχνη για την τέχνη» ). Επτά διαφορετικά λιοντάρια έχουν χρησιμοποιηθεί στο λογότυπο εκ των οποίων το τελευταίο προστέθηκε το 1957.


Εμφανίζεται στις ταινίες: Ο Μάγος του Οζ (1939), Ένας Αμερικανός στο Παρίσι (1951), Ben-Hur (1959), Doctor Zhivago (1965) και Thelma & Louise (1991)




4. Warner Bros



Ο πρώτος λογότυπος της Warner Bros παρατηρείται το 1923 και έχει τα αρχικά WB στο κάτω μισό μιας ασπίδας. Το 1937, ο λογότυπος άρχισε να θυμίζε αυτό που γνωρίζουμε κι εμείς σήμερα. Τα αρχικά της εταιρείας γεμίζουν την ασπίδα που βρίσκεται στον ουρανό ανάμεσα στα σύννεφα.


Εμφανίζεται στις ταινίες: Καζαμπλάνκα (1942), Ένα αστέρι γεννιέται (1954), Bonnie και Clyde (1967), Όλα του Προέδρου Ανδρικά (1976) και οι ταινίες του Χάρι Πότερ (2001-2011)




5. Paramount



Δημιουργήθηκε το 1912 και εξελίχθηκε από ένα σκίτσο σε ένα χαρτί από την ταινία «Ο άνθρωπος που ανακάλυψε Χόλιγουντ». Στις τελευταίες εκδόσεις απεικονίζεται η κορυφή στις Περουβιανές Άνδεις. Με την πάροδο των ετών επίσης αλλάξε ο αριθμός των άστρων που αποτελούν τον ημικυκλικό αστερισμό γύρω από την κορυφή. Ο αρχικός λογότυπος είχε 24 αστέρια ενώ η τελευταία έκδοση έχει τώρα 22.


Εμφανίζεται στις ταινίες: Double Indemnity (1944), Διακοπές στη Ρώμη (1953), Breakfast at Tiffany της (1961), The Godfather ταινίες (1972-1990) και Beverly Hills Cop (1984)




6. Universal



Ο λογότυπος πρώτος κυκλοφόρησε το 1927 και έδειχνε ένα αεροπλάνο που γυρίζει γύρω από μια περιστρεφόμενη σφαίρα. Κατά καιρούς προστέθηκαν σύννεφα γύρω από τον πλανήτη μας. Οι μετέπειτα εκδοχές όπως οι πρόσφατη για τα 100 χρόνια δείχνουν όλο και πιο ρεαλιστικές αναπαραστάσεις της γης.


Εμφανίζεται στις ταινίες: Frankenstein (1931), Σπάρτακος (1960), Jaws (1975), Επιστροφή στο Μέλλον (1985) και The 40-Year-Old Virgin (2005)




7. Columbia



Ιδρύεται το 1919 και κατά καιρούς η νεαρή κοπέλα που είναι το κεντρικό θέμα στο λογότυπο της Κολούμπια υπήρξε: ένας ντυμένος Ρωμαίος στρατιώτης (1924), με τελετουργική κόμμωση (1928-1936) και ντυμένος με μια αμερικάνικη σημαία (1936-1876). Ο πιο πρόσφατος επανασχεδιασμός ήταν το 1992 όταν ο εικονογράφος Michael Deas-χρησιμοποιώντας σαν μοντέλο μια νοικοκυρά από τη Λουιζιάνα-δημιούργησε τη γυναίκα με το δαυλό που γνωρίζουμε σήμερα.




Εμφανίζεται στις ταινίες: Smith Goes to Washington (1939), Από εδώ στην αιωνιότητα (1953), Ένας άνθρωπος για όλες τις εποχές (1966), Stand by Me (1986) και Moneyball (2011)




8. 20th Century Fox



Ιδρύεται το 1935. Η πραγματική εκδοχή του λογότυπου της Fox-με την πρόσοψη και τους προβολείς-δημιουργήθηκε από τον Emil Kosa ο οποίος αργότερα ζωγράφισε το Άγαλμα της Ελευθερίας που παρατηρήθηκε στο τέλος του 1968 στο Planet of the Apes. Ο λογότυπος αναδημιουργήθηκε το 1994 και έπειτα το 2008 με τη χρήση υπολογιστή. Η μουσική που συνοδεύει μερικές φορές το λογότυπο ανήκει στον Alfred Newman το 1993 αλλά σπάνια ακούγεται τα τελευταία χρόνια.


Εμφανίζεται στις ταινίες: Τα σταφύλια της οργής (1940), The King and I (1956), Η Μελωδία της Ευτυχίας (1965), Star Wars (1977) και Die Hard (1988)




9. Orion



Ιδρύεται το 1978 από πέντε στελέχη της United Artists που αγανάκτησαν από τον έλεγχο των ιδιοκτητών του στούντιο μετά Πύλη την πανωλεθρία του Ουρανού. Ο Ωρίων ήταν ένας παράτολμος νεόπλουτος όπου ήδη από την πρώτη χρονιά είχε 15 ταινίες στην παραγωγή του. Παρ ‘ότι αρκετές βραβεύτηκαν με όσκαρ, ο Ωρίων δυσκολεύτηκε να πληρώσει κάποιους λογαριασμούς. Μόλις και μετά βίας γλιτώνοντας την πτώχευση, στα μέσα του ’90 ότι είχε απομείνει από το στούντιο, πωλήθηκε στην MGM το 1998. Τα πέντε ιδρυτικά μέλη επέλεξαν τον αστερισμό του Ωρίωνα ως όνομα και σύμβολο αγνοώντας πως για τη μόδα του Χόλιγουντ ο αστερισμός αποτελείται από εφτά αστέρια.


Εμφανίζεται στις ταινίες: First Blood (1982), η Amadeus (1984), Platoon (1986), Dances with Wolves (1990) και Η Σιωπή των Αμνών (1991)




10. DreamWorks






Ιδρύεται το 1994 από τους Στίβεν Σπίλμπεργκ, Jeffrey Katzenberg και David Geffen που θέλουν να δημιουργήσουν ένα νέο είδος στούντιο στο Χόλιγουντ. Παρά την ανάπτυξη ενός πολύ πετυχημένου τμήματος κινουμένων σχεδίων, η DreamWorks λειτουργεί πλέον ως ανεξάρτητη εταιρεία παραγωγής.


Ο Σπίλμπεργκ πάντα ήθελε να χρησιμοποιήσει μια εικόνα ενός ανθρώπου που ψαρεύει από το φεγγάρι και αποφάσισε ότι ο καλύτερος τρόπος είναι μέσω CGI. Η συνοδευτική μουσική είναι ειδικά γραμμένη από τον John Williams ο οποίος έχει γράψει μουσική για το Star Wars, το Jaws, τον Superman και τις τρεις πρώτες ταινίες του Χάρυ Πότερ.


Εμφανίζεται στις ταινίες: Πρίγκηπας της Αιγύπτου (1998), Shrek (2001), The Ring (2002) και Tropic Thunder (2008)

sainiaa

Διαβάστε περισσότερα »